Başlıksız Şiirler

Buğulu bir sabahın büyüsündeyken hayalim
Ellerim dokunur pencerelere
Dışarıda yıllanmış buz kütleleri
Ve içerde bir parça siyah
Ürperirsin gördüklerinin karşısında
Yani karanlık bir yerler var hâlâ
Yani ağaçlar gecenin hayaletleri Gündüzün kurtarıcıları
Ellerini salladığın zaman bir kitabın son kurtuluşlarıdır onlar sen silah çekersin birileri yaralanmıştır
Bir gecenin sonsuz harfleri
Aklından silinmeyen sahneler
Bir tokat gibi yapışır geçmişine birkaç an
Ellerimde ölüm soğuğu ve ağzımda kan
Sarsaklanmış bir çocuğun son umudu
Elinden tutuğun bir bebeğin adımları kadar narin ve ürkek yürürken
Aklımdan ölüme dair bir şeyler geçer
Gerçekler acıtır
Gerçekler kan kokar
Silinmiş pencereler
Buğulanmaya yüz tutmuş bir geçmiş veya daha geçmemiş
Satırların ne anlamı var
siyah bir kuşak
Siyah bir rüya
Dönüp duran dünya
Yani devran eden hayat
Yaşanan geçmişler
Bir vaka
Bir hikaye
Yazılmakta güçlük çekilen birkaç harf
İliklerimize kadar işlemiş korku
Ama gerçekleri biliyoruz
Belki bir inat belki aynı şeyleri konuşuyoruz
Sayfalar bitecek
Peki ne öğrendim
Bu bir soru değil
Ne getirir insana bir satırın arkasına sığınmak
Neler bilir insan?
Sandığınız kadar boş değildir her insan
Birileri saygı bekler
Kimileri şükran
Ellerinden geçmişti oysa
Oysa nedim et
Oysa hikmet
Ve selamet
Uzun lafın kısadır her konuşulanlar
Çünkü sözcüsüne göre kısadır laflar
Ve gerçek sessiz kalmış karşımda susar
Daha pişmemiş
Daha ham kalmış birkaç duygu var
Bir mum kadar sakin
Bir taş kadar keskin
Atılmış bir adım kadar emin
Dışarıda hayatlar var
Çatıların altında hayatlar var
Sebebini bilmediğim bilsem de göremediğim bir kargaşa
Silahlar
Yatarken iyi geceler deyin sabaha.