Karanlık Sokaklar

Dolaşıyorum yasak olan şehrin sokaklarında
Kayboluyorum kimse sormuyor beni
Bedenimi ayaklarım taşımıyor artık
Ruhuma yaslanıp dinleniyorum
Kopukların, sarhoşların arasında...

Açılmıyor hiçbir kapı
Aralanmıyor hiçbir perde
Susmuş bütün şehir, beni izliyor
Sanki ömrümde oynanıyor son perde...

Yolum daralmış artık bir patika
Böcekler arasında yürüyorum
Sızlıyor gönlümdeki derin yara
Çaresizlik içinde çırpınıp duruyorum...

Boştu bütün dünyanın serveti
Koca bir hayaldi yaşadığım şehrin her yeri
Kucaklayamıyordum artık hiçbir sevgiyi
Kırılmış kollarım artık yazamıyorum seni...

Gözlerim şehrin ışıklarına alışamıyordu
Gönlüm tutsak olmuş karanlık arıyordu
Yar hayali hep karanlıkla geliyordu
Aydınlanmayın sokaklar ben yari bekliyorum...

Kırılmış şişeler, sokaklar kan akıyordu
Hangi sevda kesmiş bileğini
Yine kaldırım taşları yerinden kalkıyordu
Gizle karanlık gizle kimse görmesin onu
Yar uğruna ölen bu kan gölündeki canı...

Her gün bir can alır bu sokaklar
Kimisi kaldırım taşı arasında, kimisi sokak başında
Sahipsizdir bu canlar. Kimisi henüz on dört yaşında
Bazan bir baba bazan da bir ana ağlar yanıbaşında
Bir hiç uğruna ölüp gider bu canlar...