Ah Aydınlar!

Hani, karanlık bir gecede,
Gök gürler, şimşek çakar, yıldırımlar düşer,
Her yer aydınlanır, gündüz gibi olur ya,
Sonra, bir anda karanlık çöker,
Göz gözü görmez olur,
Yürüyenler, önlerini göremez ya,
Biz de, yıllarca önümüzü göremedik.
Aydınlar, bir ışık tutar mı diye bekledik,
Oysa, boşuna beklemişiz.
Aydınların ışığı, kendilerine bile yetmezmiş.
Hani kızgın çölde, kum fırtınası çıkar,
Kervanlar, yolunu şaşırır ya,
Biz de, yolumuzu şaşırdık,
Seraplara kandık, çok feci aldandık.
Hani, yüksek dağların başında, kar tipi olur,
Ağaçlar kırcı tutar, insanlar yolunu kaybeder ya,
Bizler de, kaybettik yolumuzu.
Hani kayalıklardan, bir parça taş kopar,
Başını kayalara çarparak,
Derenin dibini boylar ya,
Bizler de, öyle koptuk,
Birtakım değerlerimizden.
Hani, kaza anında veya savaşta,
Birisinin kolu kopar ya,
Biz de öyle koptuk, inançlarımızdan,
Gelenek ve göreneklerimizden.
Bazı aydınlar, bu millet Avrupalı olsun diye,
Yıllarca çırpındılar niye?
Avrupa'nın bilim ve tekniği lazım bize,
Yaşayış tarzı değil.
Mehmet Akif'i okuyanlar bilir.
Bizim aydınlar, kimseye sormadılar,
Kolayca uyuturuz sandılar, insanları,
Uyumadı bu millet, uyutamadılar.
Ah aydınlar, vah aydınlar!